Gevouwen handen

Als ik in de gebedsruimte van Eindhoven Airport zit, komt het voor, dat er niet veel gebeurt, en ik maar een beetje zit te lezen in de boeken die daar liggen, of wat voor me uit zit te staren. Het gebeurde dat ik daar zat en dat ik mijn handen gevouwen had. Er kwam een vrouw binnen, zij zag mijn gevouwen handen en vroeg “wilt u met mij bidden?” Ik vroeg waarvoor ze wilde bidden. Ze vroeg om een dankgebed. Ik sprak een dankgebed gebed uit. Na het amen zei ze, dat ze het een mooi gebed vond, en toen volgde er een uitgebreid verhaal over het ziekbed en overlijden van haar moeder. Het gebed had blijkbaar het vertrouwen opgeroepen, om openhartig te zijn, en dit verhaal te vertellen. Als ik gewoon in de gemeente op huisbezoek ben, is het vaak zo, dat het bezoek afgesloten wordt met een gebed. Op het vliegveld heb ik gemerkt dat het ook andersom mogelijk is. Hoe de volgorde ook is, bidden, openhartigheid en vertrouwen horen bij elkaar.

Mirjam van Nie