Tongentaal

Er kwam een jonge man de gebedsruimte binnen, die vroeg, mag ik hier bidden? Natuurlijk daar is het voor bedoeld. Hij ging in een stoel zitten, deed zijn ogen dicht, en begon geluiden voort te brengen. Het was geen taal, het waren klanken zonder betekenis (in mijn oren). Het duurde twintig minuten (ik heb dat bijgehouden). Zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Toen het was afgelopen deed hij zijn ogen open en zag mijn verbazing. Hij zei dat het tongentaal was. Toen begon hij te vertellen over de baptistengemeenschap waar hij lid van was, en gaf mij daar een kaartje van. Hij vond dat ik maar eens aansluiting moest zoeken bij een dergelijke gemeenschap bij mij in de buurt, en was erg overtuigd, van het heil dat daar te vinden is. Ik heb hem bedankt en een goede reis gewenst. Het is bijzonder mensen te ontmoeten die op uiteenlopende manieren uiting geven aan hun geloof. Maar ik ben toch blij dat ik hoor bij een kerk waar mensen mogen zoeken en aarzelen.

Mirjam van Nie