In de aankomsthal van het vliegveld sprak ik een vrouw. Zij kwam haar dochter, met haar twee kinderen ophalen. Ze wonen in Spanje, de dochter is getrouwd met een spanjaard. Ze zei, “mijn zus heeft haar kleinkinderen om de hoek wonen, zij ziet ze een paar keer per week. Ik zie mijn kleinkinderen drie keer per jaar”. Ik zei “dat valt zeker niet mee voor u”. Ze vertelde dat ze veel contact hebben via facetime, maar dat dat natuurlijk niet hetzelfde is, als iemand kunnen omhelzen. Heel regelmatig ontmoet ik mensen met familie in een ver land. Aan de ene kant zijn ze blij, dat ze hun familieleden weer zullen ontmoeten, aan de andere kant, is er het verdriet om die afstand. Deze vrouw vertelde mij openhartig haar verhaal. Toen haar dochter en de twee kinderen uit de schuifdeuren kwamen, en ze elkaar begroet hadden, keek de vrouw nog naar me om, en zwaaide naar me. Luchthavenpastoraat is de bagage van mensen iets lichter maken. Mirjam van

Vlak na Kerst was ik op het vliegveld en sprak in de aankomsthal een vrouw, die twee kleine kinderen bij zich had. Ze vertelde dat ze haar man op kwam halen die via Istanboel uit Dubai kwam.  Ze wonen in Dubai, en waren in Nederland op bezoek bij familie. Ze zag er niet uit als een moslima, dus ik vroeg, hebben jullie Kerstmis gevierd? Jazeker zei ze, wij zijn thuis niet religieus, maar we vieren wel alle feesten want dat is leuk voor de kinderen. Kerstmis, Chanoeka, en Suikerfeest. Dat vinden we zó gezellig. Volgende week gaan we weer met z’n allen terug naar Dubai. Ik heb ze fijne dagen bij de familie gewenst, en een goede reis terug. Van een godsdienst alleen de feesten willen vieren, die mogelijkheid had ik nog niet gehoord. Maar het leven bestaat uit méér dan alleen maar feesten, en een godsdienst is veel méér dan alleen feesten. Wat zouden deze mensen doen, als er een sterfgeval was, vroeg ik me af.