Een vliegveld is een commerciele organisatie waar geld verdienen voorop staat. Overal zijn winkels te vinden waar je je geld uit kan geven, en natuurlijk kost reizen geld. Ik sprak een familie, met drie kinderen die op vacantie gingen. Ze hadden geprobeerd digitaal in te checken, maar er was iets mis met de website. Daarom waren ze laat en moesten ze extra betalen om toch op reis te mogen. Zo wordt het geld uit je zak geklopt. Ik vertelde dat ik luchthavenpastor ben, en dat er een gebedsruimte is. Ze begonnen meteen te vertellen over de kerk waar ze bij hoorden, en vroegen me of ook ook bid. We hadden een mooi gesprek over bidden, en over de gebedsruimte. Wat is het waardevol, om in een omgeving, waar geld verdienen, aan alle kanten aanwezig is, een tegenwicht te kunnen bieden. Er zijn andere waarden. Bidden voor een ander, aandacht geven, luisteren. Een gebedsruimte te midden van alle commercie, wat een mooi contrast. Mirjam van Nie Voeg je

In de aankomsthal stond een non. Een opvallende verschijning in haar zwarte habijt. Ik sprak haar aan. Ze wachtte op een vlucht uit Dublin, daar zaten familieleden van haar medezusters in, die op bezoek kwamen. Ze vertelde over haar congregatie. Ik zei dat ik luchthavenpastor ben. Ze zei, maar u bent niet katholiek, dat voel ik meteen aan. Ik zei dat ik dominee in de PKN ben. Ik vertelde over de gebedsruimte. Die wilde ze wel zien, ze had nog tijd. We gingen naar boven, en ze bekeek de gebedsruimte. Ze zag meteen de tafel met bijbels. O wat leuk bijbel in gewone taal. Mag ik daar één van meenemen? Natuurlijk mocht dat, daar zijn ze voor. Een bijzondere ontmoeting, je komt niet iedere dag een non tegen. Bovendien een mooie uitwisseling tussen katholiek en protestant. Ik wist niets van die congregatie, en zij heeft die bijbel meegenomen. Mirjam van Nie

In de aankomsthal van het vliegveld sprak ik een vrouw. Zij kwam haar dochter, met haar twee kinderen ophalen. Ze wonen in Spanje, de dochter is getrouwd met een spanjaard. Ze zei, “mijn zus heeft haar kleinkinderen om de hoek wonen, zij ziet ze een paar keer per week. Ik zie mijn kleinkinderen drie keer per jaar”. Ik zei “dat valt zeker niet mee voor u”. Ze vertelde dat ze veel contact hebben via facetime, maar dat dat natuurlijk niet hetzelfde is, als iemand kunnen omhelzen. Heel regelmatig ontmoet ik mensen met familie in een ver land. Aan de ene kant zijn ze blij, dat ze hun familieleden weer zullen ontmoeten, aan de andere kant, is er het verdriet om die afstand. Deze vrouw vertelde mij openhartig haar verhaal. Toen haar dochter en de twee kinderen uit de schuifdeuren kwamen, en ze elkaar begroet hadden, keek de vrouw nog naar me om, en zwaaide naar me. Luchthavenpastoraat is de bagage van mensen iets lichter maken. Mirjam van